در فیلمی عاشقانه و علمیتخیلی به نام «دانیلا برای همیشه»، داستان مردی سوگوار روایت میشود که پس از از دست دادن عشق زندگیاش، به برنامهای آزمایشی ملحق میشود تا بتواند در یک واقعیت شبیهسازیشده دوباره با دانیلا ملاقات کند. فیلم بهطرز ماهرانهای مرز بین خیال و واقعیت را محو میکند و پرسشهایی فلسفی درباره عشق، فقدان، حافظه و اخلاق فناوریهای نوین را مطرح میسازد. روایت با ریتمی کند اما عمیق پیش میرود و مخاطب را وادار میکند درگیر تصمیمات احساسی شخصیت اصلی شود.
بازی مت دیمون در نقش مردی شکسته و درمانده، یکی از نقاط قوت فیلم است و فضاسازی نوآرگونه، اثر را در مرز بین رؤیا و کابوس نگه میدارد. «Daniela Forever» از آن دست فیلمهایی است که شما را وادار میکند بعد از پایان، ساعتها دربارهاش فکر کنید. اثری مناسب برای طرفداران فیلمهایی مانند Her یا Eternal Sunshine of the Spotless Mind که تجربهای احساسی و تفکربرانگیز را با پیچیدگیهای تکنولوژی ترکیب میکنند.
افزودن دیدگاه